Om de milieu-impact van een drankdop te begrijpen, is een holistische kijk op de gehele levenscyclus nodig, van de winning van grondstoffen tot de uiteindelijke afbraak-of het gebrek daaraan- in het milieu. Het traject begint met de productiefase, waarin polypropyleenhars wordt gewonnen uit fossiele brandstoffen via energie-intensieve raffinage- en polymerisatieprocessen. In deze fase wordt de initiële CO2-voetafdruk van de dop vastgesteld. Na de productie worden de doppen naar afvulfabrieken getransporteerd, op dranken aangebracht en wereldwijd gedistribueerd. Hoewel de functionele gebruiksfase van een pet relatief kort is, kan het ecologische leven na de dood eeuwen bestrijken.
Zodra een drank is genuttigd, komt de dop in de afvalstroom terecht. Idealiter wordt het ingezameld en gerecycled. Vanwege hun kleine formaat gaan doppen echter vaak verloren tijdens het sorteerproces bij Material Recovery Facilities (MRF's) of worden ze weggegooid als zwerfvuil. Wanneer PP-doppen in de natuurlijke omgeving terechtkomen, worden ze onderworpen aan een langzaam en complex afbraakproces. In tegenstelling tot biologisch afbreekbare materialen die door micro-organismen worden afgebroken, ondergaat polypropyleen fotodegradatie. Zonlicht breekt de lange polymeerketens in steeds kleinere fragmenten, maar mineraliseert het plastic niet tot onschadelijke natuurlijke verbindingen.
Deze fragmentatie resulteert in de transitie van macro-plastic naar microplastic en uiteindelijk nanoplastic. Naarmate de dop verwert, wordt deze broos en barst, waardoor deeltjes in de grond en het water terechtkomen. Recent onderzoek heeft zelfs polypropyleenmicroplastics ontdekt in menselijke skeletweefsels en beenmerg, wat het alarmerende bio-accumulatieve potentieel van deze persistente verontreinigende stoffen benadrukt. In mariene omgevingen kunnen deze fragmenten jarenlang drijven en grote afstanden afleggen via oceaanstromingen. De levenscyclus van een drankdop eindigt niet echt; het verandert slechts in een alomtegenwoordige vervuilende stof die ecosystemen en voedselketens infiltreert. Deze realiteit onderstreept de dringende behoefte aan een benadering van de circulaire economie, waarbij doppen niet alleen zijn ontworpen voor hun functie, maar ook voor volledige herstelbaarheid en, uiteindelijk, veilige biologische afbraak.
