Het afslijten van polypropyleen drankdoppen vormt een duidelijke en veelzijdige bedreiging voor mariene ecosystemen. Terwijl de plasticvervuiling zich opstapelt in de oceanen van de wereld, behoren drankdoppen tot de meest voorkomende voorwerpen die worden aangetroffen aan de kust en in diep-zeesedimenten. De impact van deze doppen gaat veel verder dan alleen visuele vervuiling; de fysische en chemische gevolgen van hun slijtage veranderen het mariene milieu op microscopisch niveau.
Wanneer PP-doppen in de oceaan worden gegooid, worden ze onderworpen aan de meedogenloze mechanische actie van golven, getijden en botsingen met zand, grind en ander puin. Dit "tuimelende" effect werkt als een natuurlijke kogelmolen, waarbij het oppervlak van de doppen voortdurend wordt gemalen. Onderzoek dat strandomgevingen simuleert, heeft aangetoond dat mechanische slijtage door grof zand en grind de fragmentatie van microplastics aanzienlijk versnelt. Dit proces vergroot niet alleen het aantal plastic deeltjes in de waterkolom, maar verandert ook hun oppervlaktechemie. Naarmate de doppen schuren, neemt hun oppervlak toe en ontwikkelen ze microscopisch kleine scheuren en ruwheid, wat hun vermogen vergroot om hydrofobe verontreinigende stoffen die in zeewater aanwezig zijn, zoals persistente organische verontreinigende stoffen (POP's) en zware metalen, te adsorberen en te concentreren.
Deze chemisch ‘geladen’ microplastics worden giftige vectoren binnen het mariene voedselweb. Zoöplankton en andere kleine mariene organismen verwarren deze kleine, schurende PP-fragmenten met voedsel. Bij inname kunnen de scherpe, schurende randen van de microplastics fysieke schade aan het spijsverteringskanaal van het zeeleven veroorzaken, wat leidt tot inwendige ontstekingen, verminderde voeding en hongersnood. Bovendien kan het uitlekken van chemische additieven die bij de productie van de dop worden gebruikt,-zoals weekmakers en stabilisatoren-de endocriene systemen van mariene soorten verstoren. Het cumulatieve effect is een achteruitgang van de mariene biodiversiteit, omdat de schurende aanwezigheid van microplastics afkomstig uit de zee- de gezondheid van organismen aan de basis van de voedselketen in gevaar brengt, met gevolgen die doorwerken naar grotere vissen, zeezoogdieren en uiteindelijk de menselijke consument van zeevruchten.
